เมื่อวาน ผมก็ได้ไปทำงานตามปกตินั่นแหละ
แต่ว่า พอเปลี่ยนชุดเสร็จ ร่างกายก็เหมือนกับคนที่ไม่ได้อาบน้ำและก็เปลี่ยนชุดทั้งอย่างนั้น
ทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไร จนรู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนแรง
รุ่นพี่ก็เลยให้วัดไข้
แต่หลังจากวัดไข้เสร็จ
"นัตโตะคุง วันนี้กลับบ้านเลยนะ เลิกงานเลย"
หลังจากนั้นผมก็เปลี่ยนชุด เดินทางกลับบ้าน
แต่ว่า มันไม่ง่ายเลย
เพราะตอนขามา สบายปรื๋อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ว่าขากลับ กลับกลายเป็นว่ารู้สึกเพลียมาก ๆ
พร้อมที่จะหลับได้ทุกเวลาเลยก็ว่าได้
(โดยเฉพาะตอนนี้เช่นกัน)
วันนี้มะเมี้ยวของเค้าบอกเค้าว่า เค้าดูโทรมกว่าตอนอยู่ไทยแน่ะ
แต่ก็นะ เค้าก็ปฏิเสธไม่ได้หรอก
เพราะทั้งเรื่องงานที่จะต้องไปทำ อาหารที่ต้องมีไว้กินตลอดทุกวัน
หลาย ๆ ครั้ง ที่ตอนเช้าดันต้องตื่นก่อนเวลา
เพราะปวดเข้าห้องน้ำเอย เพราะเสียงรถข้างนอกเอย ไม่ก็แสงแดดที่แยงตาเอย
จนนอนไม่พอเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
มีวันนึง ที่เพื่อนทักว่า ตาเค้าโทรมมาก
เค้ายอมรับเลยว่า เค้าส่องกระจก มองหน้าตัวเองนับครั้งได้เลย
วันนั้น เค้าไม่ได้สังเกตุเลยว่า ตาเค้าคล้ำมาก ๆ
กลับกัน ผมชอบงานที่กำลังทำอยู่ใน ณ ขณะนี้
แต่ในทางเดียวกัน ผมก็ต้องหาวิธีที่จะจัดการกับเวลาทำงาน
เวลาส่วนตัว(ซึ่งตัดออกไปเยอะมาก) และเวลาพักผ่อน(แต่อ้อนแฟนต้องมาก่อนนน ^^)
ให้มีประสิทธิภาพมากกว่านี้
ตอนนี้ง่วงมากเลย...
No comments:
Post a Comment