Pages

Thursday, November 5, 2026

ฉันกลับไปฝันถึงตัวเองเมื่อตอน ม.3

เป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างดีมาก ๆ 
เพื่อน ๆ ของฉันที่อยู่ข้างในห้องเรียนทุกคน
แม้ว่าฉันจะลืมไปแล้วก็ตาม

แต่ว่า มันจะมีคนนึง ที่ฉันก็แอบชอบน่ะนะ
ฉันคิดมากเหลือเกิน

(นอกเรื่องจากความฝัน)
ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ ม.2
เป็นช่วงที่ฉันสามารถช่วยเหลือเธอคนนั้นได้ด้วยซ้ำ

แต่ฉันกลับลืมมันไป แล้วปล่อยให้เธอคนนั้นทำงานอยู่คนเดียว
ฉันรู้สึกแย่มาก ๆ

แฟนฉันถามว่า "แล้วคิดว่าถ้าพยายามแล้วจะทำได้ไหม"
ฉันคิดว่า ถ้าตอนนั้น ฉันขอเพื่อนช่วย ก็ต้องทำได้อยู่แล้วล่ะ
ก็เลยตอบไปว่า "ได้" ไปน่ะ
ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่นะ

ฉันรู้สึกว่า ถ้าฉันพยายามกว่านี้
คะแนนฉันก็คงดีกว่านี้ ฉันคงเป็นคนเรียนเก่งไปแล้ว
แต่ว่าฉันไม่เข้าใจว่าฉันทำผิดอะไร ทำไมมันไม่ยอมขยับ

ฉันพยายามไหม
ฉันไม่พยายามเลย และฉันมัวแต่คิดว่า จะทำยังไงดี
เพราะว่าตอนที่ลงมือทำ มันเขว้ง มันเหมือนกับว่าฉันทำไม่เป็น

ฉันเป็นคนที่ว่า เวลาฉันลงมือทำอะไรลงไป มันมักออกมาห่วยกว่าคนอื่น ๆ ในหลาย ๆ ครั้ง
ในความหมายของความสวยงาม ความเรียบร้อย

มันยากนักหรือยังไง ทำให้เหมือนคนอื่น ๆ 

ฉันเหมือนกับ คนไร้ความสามารถในด้านที่คนอื่น ๆ เขาต้องการกัน
ฉันเป็นเพียงแค่คนสุดท้ายที่คนอื่นจะเลือกใช้ฉัน

ต้องเรียกว่า ไม่มีใครอยากใช้งานฉันเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่มีใครเห็นหัวฉันเลย

Tuesday, October 20, 2026

พออายุ 23 จึงได้รู้ว่า

ตอนนี้ไม่อยากเจอใครเลย

แน่นอนว่าแฟนก็ด้วย

ทำไมน่ะหรอ

ก็เพราะว่าหลาย ๆ ครั้งที่ฉันอยู่กับแฟน ก็อยากมีความสุข

แต่ว่าก็ไม่มีความสุขเลย เพราะว่าอีกฝ่ายก็ “เค้าเหนื่อยแล้ว” “ขอนอนเปื่อยนะคะ”

ถ้าแฟนเป็นแบบนี้ต่อไปจริง ๆ ฉันก็จะไม่สนแล้ว

ไม่ได้เหมือนคนที่กำลังแก้ไขปัญหา แต่เหมือนกับคนที่กำลังหนีปัญหาชัด ๆ

แฟนฉันต้องการอะไรจากฉันกันแน่

อ้อ และถ้าแฟนถามฉันว่า ฉันอยากได้อะไรจากแฟน

ฉันก็อยากได้ความสุขของเราทั้งสอง

เค้าพยายามมาก มากเกินไป มากจนแฟนไม่เคยเห็นค่าเลย

ใช่สิ ตอนนี้ตาฉันแล้วที่จะต้องทิ้งให้แฟนอยู่คนเดียวบ้าง


ฉันเหนื่อยมามากพอแล้ว

แบบนี้ต่างคนต่างอยู่ยังมีความสุขกว่า


วันนี้ฉันออกจากบ้านไปกิน McDonald’s ตอนตี 4 มา

ฉันไม่ห่วงแฟนอะไรทั้งนั้น ฉันรู้แค่ว่า ฉันจะไปเที่ยวของฉัน ฉันจะไปมีความสุขของฉันเอง

เพราะว่าห่วงแฟนไป แฟนก็ไม่ยอมเล่นด้วยอยู่ดี

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแฟนทักมาหรือไม่

ฉันไม่สนว่า เมื่อวานจะมีใครสุขสันต์วันเกิดฉัน


ตอนที่แฟนจำวันเกิดฉันไม่ได้

ฉันนั่งนึกอยู่อย่างเดียวว่า

“แฟนคิดกับฉันเป็นอะไรกันแน่”

Monday, October 19, 2026

ฉันอยากก้าวข้ามขีดจำกัด

เมื่อวานซืน หมอเป็นคนตอบฉันเองว่า
"ไม่มีวิธีปลดขีดจำกัดหรอก"

ฉันไม่เชื่อ!!
เพราะฉันเห็นของจริงมากับตาแล้ว
อัจฉริยะที่เรียนรู้ไว เก่งหลาย ๆ ด้าน

ถ้าแบบนั้น
ก็แสดงฉันผิดที่เกิดมาไร้ประโยชน์ต่อโลกใบนี้หรือ
ถ้าฉันไม่มีประโยชน์ ก็เหมือนกับว่าเป็นแค่ตัวเลขของจำนวนประชากรแค่นั้นเอง

และถ้าทุกคนร้องขอชีวิตว่าช่วยกดปุ่มช่วยชีวิต
เพื่อให้ทุกคนรอดชีวิตบนโลกนี้ ฉันจะไม่กดมัน แม้จะมีคนที่รักอยู่ก็ตาม

นั่นอาจเป็นสิ่งที่อยากทำก่อนฉันตาย

แต่ฉันยอมไม่ได้ ที่หมอคนนั้นบอกว่า ฉันสูงกว่าค่าเฉลี่ย
แต่การอยู่สูงกว่าค่าเฉลี่ย ก็ยังถือว่าไม่ใช่อยู่ดี

ของจริงที่ฉันเห็น ที่ฉันเจอน่ะนะ มันสูงจนไม่สามารถใช้ตัวเลขมาเปรียบเทียบได้เลยล่ะ
ถ้าไม่มีหนทาง ฉันขอยอมตายดีกว่า เกิดจนกว่าจะเก่งกว่านี้

ฉันขี้เกียจหรอ??
ฉันไม่ได้ขี้เกียจ
แต่ฉันโง่มาก ๆ ความผิดพลาดที่พลาดแล้วพลาดอีก ก็ยังพลาดไปแล้วไม่รู้กี่รอบ
เหมือนมีทางตันอยู่ข้างหน้า
ถ้าเอาความเก่งชนะไม่ได้
ฉันเลยตัดสินใจเอาความเห็นแก่ตัวเข้าสู้แทน

ตั้งแต่ได้ยาหมอมา
ฉันรู้สึกว่าความกลัว ความวิตกกังวลของฉันหายไป
ฉันเริ่มขับรถด้วยความเร็ว 120 km/h โดยไม่รู้สึกวิตกกังวลได้เลย
ฉันไม่ได้รู้สึกดี แต่ฉันรู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ และฉันควบคุมสถานการณ์ได้ดี

แต่ก็ดีหน่อย
นี่อาจเป็นฉันที่อยากเป็นจริง ๆ นั่นแหละ

Monday, October 5, 2026

ฉันอยากไปหาหมอดี ๆ สักครั้ง...

 ฉันสัญญาได้เลยว่า ฉันป่วย หรือผิดปกติจริง ๆ นะ
จะว่าไงดีล่ะ

คืออย่างเวลาทำ Unity ใช่มะ
ตอนทำ World อะ เช่นตอน Coding อะ ฉันมักจะแบบว่า ถ้าเกิดว่ามัน Error
ฉันก็จะลบ และก็ทำซ้ำ วนไป ประมาณ 2-3 รอบนี่แหละ
รู้ตัวอีกทีก็ปาไปครึ่งวันแล้ว D:

จริง ๆ เป็นมาตั้งแต่ม. ต้นแล้วนะ
เรื่องไหนน่ะหรอ แบบว่า ตอนนั้นเรียนพิเศษเปียโนน่ะนะ
คือไม่ใช่ว่าฉันขี้เกียจซ้อมนะ
มันหน้ามือเป็นหลังมือเลย

กลับบ้านมา ฉันก็เปิดเปียโน ซ้อมเพลงทุกเย็นตลอด
และวันเสาร์-อาทิตย์ ก็ต้องเอาไปเล่นให้ครูฟัง

ที่แย่ที่สุดหรอ
ฉันซ้อมท่อนเดิมหลาย ๆ ครั้งก็จริง
แต่ฉันมักจะผิดท่อนเดิม และก็เล่นซ้ำเพื่อแก้ไข
แต่ว่า ฉันก็ผิดท่อนเดิม

และมันก็วนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันฟลุ๊ก
แต่พอผ่านไปแค่คืนเดียว ก็เล่นท่อนนั้นผิดบ่อยครั้ง เหมือนเดิม
จะว่าเรียนรู้ช้าก็ใช่อยู่หรอก แต่มันเหมือนติดลูป ติดวนซ้ำไปเรื่อย ๆ

แต่ก็ ฉันก็มีน้ำตานะ ตอนนั้นที่ครูทนไม่ไหวจนแบบว่าลองไปตรวจสมองดูสิ
เพราะว่าเล่นผิดแบบนี้ซ้ำ ๆ เรื่อย ๆ
ฉันว่าฉันไม่ได้ขาดซ้อมเลยนะ แต่มันเหมือนพิการอะไรบางอย่าง

รู้ตัวตอนไหนว่าตัวเองไม่ปกติ
จริง ๆ ก็ตอนที่ครูประชดให้ไปตรวจสมองแล้วล่ะ
แต่ว่าพอโตขึ้นมา
ฉันมีเพื่อนสมัยเด็กคนนึงใช่มะ คนนั้นเขาเรียนรู้ไวมาก ๆ ผ่านไปเพียงแค่ 6 ปี ที่ไม่ได้เจอกัน
ก็เป็น 3D Modeler ที่งานดีมาก ๆ 
แน่นอนว่าฉันเองก็มาทางสาย 3D Modeling เหมือนกัน

แต่ฉันรู้สึกถึงเรื่องวนลูปบ่อยครั้งมาก ๆ 
คือเวลาฉันคิดเรื่องการวางจุด หรือการทำ Topology
ฉันมักจะหัวตันเสมอ และถึงลงมือทำ ก็มักจะทำวิธีเดิม ๆ ซ้ำ ๆ 2-5 ครั้ง
จนรู้สึกว่าตัวเองเสียเวลา และก็เลิกทำไปเลยซะงั้น ._.

เพื่อนมักจะบอกฉันว่า การสื่อสารห่วยมาก แม้แต่แฟนฉันก็พูดแบบเดียวกัน
จะว่ายังไงดีล่ะ จัดลำดับการพูดไม่ได้
แบบ ฉันชอบพูดสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา สิ่งที่คิดได้ตอนนั้น แต่ต้องพยายาม ที่จะต้องเรียบเรียง และเล่าความคิดก่อนหน้าที่จะเล่าออกมา

และก็การเรียบเรียงลำดับความสำคัญ
ฉันหลาย ๆ ครั้งที่รู้ว่ามีอะไรที่ต้องทำ แต่พอนึกได้ว่า อ๋ออ อันนี้สำคัญ พอทำเสร็จปุ๊บ อีก 2-3 เรื่องหลัง ฉันจะไม่รู้เลยว่า เอ๊ะ แล้วต่อจากนี้ อันไหนสำคัญกว่า
อย่างเช่น เปิดเซิร์ฟไมน์คราฟให้เพื่อนเสร็จแล้ว
แต่เอ๊ะ แล้วฉันต้องทำอะไรต่อนะ ระหว่าง นั่งทำสไลด์สอนภาษาญี่ปุ่นต่อ หรือว่าเปิดเกมเล่นกับแฟน หรือว่าออกกำลังกายนะ

แต่เรื่องน่าเศร้าอย่างนึงก็คือ
แฟนฉันต้องแบกรับเรื่องนี้ไปด้วย
"แฟนคะ ลูบหัวให้หน่อยสิ ^^"
"ค่า"
*ลูบ*
สัก 30 วิ
"แฟนคะ ลูบหัวให้หน่อยสิ"
*แฟนไม่ลูบให้*
อืมม...
สัก 10 วิ
"แฟนคะ ลูบหัวให้เค้าหน่อยค่ะ"
"ไม่"
QwQ

สัก 30 วิ
"แฟนคะ ลูบหัวให้เค้าหน่อยค่ะ"
*ความเงียบ*


เรื่องสุดท้ายก็คงคล้าย ๆ กัน ก็เหมือนกันล่ะมั้ง
ฉันชอบแบบ
เรียกเพื่อนชื่อพอล
>ไอ่พอล ๆ
<ฮะ
>เอ่อ... ไม่มีอะไร
สักประมาณ 1 นาที
>ไอ่พอล ๆ
<ฮะ
>เอ่อ... ไม่มีอะไร
<มีอะไรก็บอกดิ
>ไม่มีอะไรจริง ๆ นะ
>แค่อยากเรียกเฉย ๆ

ตอนเรียกเพื่อน ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย มันแบบว่างเปล่าจริง ๆ แบบเรียกไปก่อน แต่พอคิดแล้วมันก็เออ...ไม่มีอะไร แบบนั้นอะ

ตอนนี้คงมีเท่านี้ล่ะมั้ง

สรุปของสรุป

ผมเรียบเรียงคำพูดไม่ค่อยเก่ง เลยเขียนมาให้อ่านครับ
ขออภัยจริง ๆ ครับ T T

เรื่องที่กังวลที่สุดตอนนี้ (หนักขึ้นมากหลังกลับจากญี่ปุ่น ประมาณ 6 เดือน)

  • วิตกกังวลแทบตลอดเวลา มีความคิดแบบ "ถ้าไม่ทำ...ต้องแย่แน่" วนในหัวหลายเรื่อง เช่น ถ้าไม่ขยับร่างกายจะอ้วนแน่ / ถ้าอาม่ายังติดต่อกับคนนี้อยู่ เราซวยแน่ / ถ้ายังไม่อ่านหนังสือ จบเห่แน่
  • รู้สึกต้องรีบทำอะไรตลอด หยุดพักไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าไม่ทำอะไรที่มีประโยชน์ = ผิด และคนอื่นจะมองว่าแย่
  • รู้สึกโหว่ ๆ ทั้งที่ชีวิตก็ปกติดี
  • ระแวงมากกว่าก่อนไปญี่ปุ่นอย่างชัดเจน
  • ตอนต่อแถวหรือจ่ายเงิน ระแวงคนแซงคิว นึกซ้อมการเผชิญหน้าในหัว และรู้สึกพร้อมสู้ตลอดเวลา
  • ช่วงหลังไม่อยากมีเพื่อนแล้ว อยากถอยห่างจากคน และพูดไม่เข้าหูคนอื่นบ่อยขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
  • ตอนเด็กมีความกังวลเล็กน้อย แต่ตอนโตเป็นบ่อยขึ้นมาก

ช่วงที่ไปญี่ปุ่น

  • ฝึกงานไคโกะ (ดูแลผู้สูงอายุ) ที่ญี่ปุ่น 6 เดือน ทำงานแทบทั้งวัน ต้องห้ามเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว
  • ช่วงเวลาพักมักต้องดูแลผู้สูงอายุคนเดียว ระหว่างทำความสะอาดคนหนึ่ง เซ็นเซอร์เตือนว่าอีกคนกำลังจะลุก ต้องวิ่งไปห้าม แล้วกลับมาทำใหม่ เกิดซ้ำบ่อย
  • อยู่คนเดียวครั้งแรก ป่วยบ่อยเพราะอากาศหนาว

เรื่องที่เป็นมานาน (ประมาณ 10 ปี ตั้งแต่ ม.ต้น)

  • ทำอะไรไม่สำเร็จจะวนทำวิธีเดิมซ้ำ 2–5 รอบ เช่น แก้โค้ด ทำงาน 3D ซ้อมเปียโนแล้วผิดท่อนเดิมซ้ำแม้ซ้อมทุกวัน
  • เรียงลำดับคำพูดไม่ได้ เพื่อนและแฟนบอกว่าสื่อสารเข้าใจยาก
  • ทำงานหนึ่งเสร็จแล้วไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ
  • พูดหรือทำซ้ำโดยห้ามไม่ทัน เช่น เรียกชื่อเพื่อนทั้งที่ไม่มีอะไรจะพูด โดยไม่มีความรู้สึกอะไรนำมาก่อน, ขอให้แฟนลูบหัวซ้ำทุก 10–30 วินาที

ผลกระทบ: เสียเวลามาก เลิกงานกลางคัน กระทบความสัมพันธ์กับแฟนและเพื่อน เหนื่อยใจตลอดเวลา

Tuesday, September 29, 2026

ไม่คิดเลยว่าจะถูกพยายามทำให้กลับมาเดินบนทางที่ควรอีกครั้ง...

 

วันนี้ฟ้าอาจไม่ใช่สีคราม
มันอาจเป็นสีอะไรบางอย่างที่โลกใบนี้ไม่ควรเป็น

ฝันครั้งนี้โชคดีมาก แต่

เหมือนมีโลกอีกใบหนึ่ง ที่ทุกอย่างสมหวังเต็มไปหมดเลย

เหลือไว้แค่ฝันร้ายในโลกนี้เท่านั้น

แล้วความสมหวังในโลกนี้ที่โลกใบอื่น ๆ อยากได้ล่ะ

ฉันน่ะนะ นึกว่าได้เจอเจ๊แฟมอีกครั้งจริง ๆ แล้ว
ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่มันก็ต้องเป็นความฝันทุกครั้ง

ฉันคิดว่า ฝันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา
เพราะไม่มีทางที่เราจะหมดอายุขัยกลางฝัน
แล้วเข้าไปอยู่ในโลกที่สมบูรณ์แบบใบนั้นได้

นอกเหนือจากการสร้างโลกด้วยตัวเอง
แค่คิดความเป็นไปได้ที่เพิ่มขึ้นหลังจากนั้น
ตอนนี้ก็รู้สึกพะอืดพะอมอยากอ้วกชะมัด...

--- บันทึกหลังจากตื่นทันที

ต่อ

ฉันมานั่งนึกคิดเรื่องที่ว่า
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากฉันเปลี่ยนเส้นทางชีวิตตัวเองวันนี้ล่ะ...

เส้นทางในวันนั้นหรอ...
เพราะว่าฉันเรียนไม่เก่งอย่างนั้นหรอ?

หรือว่าเป็นเพราะไม่ว่าจะ...
ฉันไม่ควรลังเล

ฉันควรปรึกษาเรื่องนี้กับแฟนของฉัน
ฉันควร...
ว่าจะทำยังไงให้กลับไปบนเส้นทางที่ควร
แค่ฉันคนเดียวมันยากมาก ๆ

Sunday, September 27, 2026

แฟนฉันป่วย และฉันก็ต้องเข้มแข็ง

ตอนที่แฟนฉันป่วย ฉันขอเพื่อนหนีจากการเล่นเกมทันที
และฉันก็มานั่งคิดได้ว่า ถ้าหากว่า ฉันทำงาน ฉันก็จะมีเงิน แฟนก็จะได้เงินไปรักษาตัว

มันอาจฟังดูง่าย ฉันอาจคิดตื้นไป
แต่ว่า ฉันก็รู้สึกอยากรับผิดชอบชีวิตแฟนขึ้นมาทันที

แฟนฉัน ไร้เดียงสา แม้จะรู้จักโลก แต่ว่าก็ยังต้องมีคนคอยดูแลเรื่องสุขภาพ
เพราะแกไม่ได้ออกกำลังกายเลย และไม่ค่อยสนใจเรื่องดูแลสุขภาพมากเท่าไหร่นัก
ไม่ใช่เพราะว่ากระแสดูแลสุขภาพ แต่เป็นเพราะอะไร ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจนักก็เถอะ
ฉันก็เข้าไปก้าวก่ายมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

แล้วทำไมฉันยังเล่น Minecraft อยู่ล่ะนี่

Monday, September 14, 2026

ทำไมช่วงนี้ฝันถึงคนชอบเก่าบ่อยจัง

 เพียงแต่ว่า เหมือนอยู่ในยุคปัจจุบัน
ทุกอย่างมันดูเหมือนกับว่า แค่ร่างกายไม่เป็นผู้ใหญ่ เหมือนจักรวาลโคนัน
แต่ว่าเพื่อน ๆ เยอะจัง...

ไม่เข้าใจ...

ของทุกอย่างที่มี อย่างกระเป๋าสตางค์ หรือโทรศัพท์มือถือ ก็ปัจจุบัน
ละเหมือนก่อนออกเดินทาง ได้เฝ้าอาม่าเข้าโรงพยาบาล
อีกครอบครัวที่กำลังเถียงกันว่าจะให้เรียนโรงเรียนดารา
เพราะโรงเรียนปรินส์ฯ แพง
เพราะว่าไม่ค่อยมีเงิน
ก็เลยบอกเด็ก ๆ ไปว่า โรงเรียนดาราก็ไม่ได้แย่
แต่ว่าพอขึ้น ม.4 แล้วให้คิดดี ๆ มันไม่ใช่ก้าวแรกสู่ม.4
แต่มันคือก้าวแรกสู่มหาวิทยาลัย (จริง ๆ มันคือก้าวแรกของวัยทำงานซะมากกว่า)

ถ้ารู้ว่าชอบวิทย์ ให้หนีไปโรงเรียนยุพราช
ถ้ารู้ว่าชอบภาษา ให้ไปโรงเรียนปรินส์ฯ

หลังจากนั้นเด็กพวกนั้น กับฉันก็ออกเดินทางไปเที่ยวด้วยกันได้ไงไหมรู้ ค้างคาวเยอะมาก
ที่ ๆ ไป เหมือนกับ โรงแรมกาดสวนแก้ว ในจักรวาลที่ไม่เจ้ง แถมยังปรับปรุงใหม่อีกต่างหาก
ไม่อยากจะเชื่อ คนในรถ หลังจากลง มีคนชอบเก่าฉันด้วย

แต่ว่า ไม่ว่าจะกี่ครั้ง
ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกับ 2 ต่อ 2
มักจะไม่ค่อยอยากทัก

อ้อ และก็ ฉันเห็นคอมพิวเตอร์ใครสักคนที่มี Port เสียบข้างบน Notebook เก่ามาก ๆๆๆ
เหมือนเป็นส่วนสำคัญในการ Boot OS เหมือนเป็น Security Key ยังไงก็ไม่รู้ สีสันสวยงามมาก ไม่อยากจะเชื่อ

Sunday, September 13, 2026

หรือว่าจะมองแฟนใหม่ดีนะ

 ฉันน่ะนะ คิดว่าแฟนจะเป็นคนที่เก่งเรื่องการคำนวน คณิตศาสตร์ หรือเรื่องโลจิก พวกนั้น

แต่คิดไปคิดมา ถ้าหาก ฉันคิดว่าแฟนเป็นคนพวกสายอาร์ทล่ะ จะเป็นยังไงนะ
ทำไมน่ะเหรอ บางที ถ้าฉันคิดแบบนั้น อาจจะหาเพื่อนสายอาร์ทเพิ่มได้ก็ได้นะ

หาเพื่อนหรอ อืม...
พูดถึงความฝันแล้ว เพื่อน ๆ ฉันไม่ได้แค่ทำเพื่อสนุกหรอกนะ พวกเขาทำเพื่ออัพราคางานกันหมดเลย

ต่างจากฉันที่ทำเพื่อสนุก ไม่เอาอะไรเลยไปวัน ๆ
ฉันลืมคิดเรื่องอะไรไปอย่างนั้นหรือ

ฝันถึงเพื่อนเก่าอีกแล้ว

 ไม่อยากเชื่อเลย ว่าทุกคนเก่งขึ้นมาก ๆ
ฉันไม่สามารถหยุดชอบเพื่อน ๆ ที่เป็นสายอาร์ทได้เลย เพราะอะไรกันนะ
แต่ถึงอย่างนั้น คนพวกนั้นเก่งวิชาจำพวกคำนวณมาก ๆ

เพื่อนฉันจากวาดรูป กลายเป็นสร้างบ้านไปแล้ว
เป็นโปรแกรมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นโปแกรมสำเร็จรูป

ก่อนตื่นก็เห็นเพื่อนเก่ง ๆ หลาย ๆ คน
และก็มีความรู้สึกว่า ถ้าอยากเก่งเหมือนพวกเขา
ตอนนี้ฉันต้องหยุดติดต่อแฟนบ้างแล้ว
เพื่อจะกลับไปเจอคนเก่ง ๆ มากขึ้น

Monday, January 19, 2026

เตือนใจตัวเองในทุก ๆ วัน

ง่ำ ๆ ไม่ปฏิเสธเลยว่าตัวเองเป็นคนคิดมาก
แต่ว่าวิธีนี้ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน
จริง ๆ ก็ใช้มาตั้งแต่ตอนที่รู้จักกันแรก ๆ แล้วล่ะ

แบบว่า
ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปนะ ^^



Thursday, January 15, 2026

วันนี้มะเหมียวก็ยังคงนอนหลับปุ๋ยเหมือนเดิมล่ะค่า

วันนี้มะเหมียวบอกฝันดีเค้าประมาณตีสี่บ้านของมะเหมียวล่ะค่า
วันนี้แอบนอนดึกนิดหน่อย แต่ก็โอเคล่ะค่า ^^

เมื่อวาน พึ่งมานั่งคิด ๆ เรื่องนึงได้ล่ะนะ
เป็นเรื่องที่ฉันจู่ ๆ ก็ถามมะเหมียวอะไรหลาย ๆ อย่างนี่แหละ
คิดว่าหลังทำงานเสร็จ ก็อยากจะคุยเรื่องนึงกับมะเหมียวนั่นแหละค่า

Wednesday, January 14, 2026

วันนี้ก็ตื่นมาแบบสดชื่นล่ะค่า

 วันนี้ก็ตื่นมางัวเงียเลยล่ะค่า ^^
พอตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ก็นอนไม่หลับอีกเลยค่ะ ;w;

เมื่อคืนเหมือนจะทำหนักไปหน่อย แต่มะเหมียวก็ยังคงมีกอดอุ่น ๆ ให้เค้าอยู่เสมอล่ะค่า ^_^
แม้จะตื่นมาไม่เจอตัวแล้วก็เถอะ แต่เมื่อคืนเค้าขอบคุณที่ยังคอยบอกฝันดีอยู่เสมอนะคะ ( • ᴗ - ) ✧

เมื่อวาน เราได้คุยเรื่องของอนาคต ทั้งเรื่องที่สดใส และเรื่องที่ยากเย็นไปด้วยกันแล้วล่ะ
หลาย ๆ อย่างก็ค่อนข้างที่จะสบายใจขึ้นทั้งสองฝ่ายล่ะนะ ^^

ตั้งแต่ที่มะเหมียวบอกเค้าเรื่องที่หันมาใช้เวลาอยู่กับเค้ามากขึ้น
เค้ารู้สึกว่า มะเหมียวของเค้าเติบโตขึ้นมาก ๆ เลยล่ะค่า (⁄ ⁄>⁄ ▽ ⁄<⁄ ⁄)
ไม่ใช่เรื่องที่ว่าการให้ความสำคัญต่อครอบครัวอย่างเดียวหรอกนะคะ
แต่เป็นเรื่องของการช่วยเหลือผู้อื่นตามความสามารถของตัวเองนี่แหละค่า

นั่นทำให้เค้ารู้สึกว่า มะเหมียวรักตัวเองมากขึ้น
และเค้าเริ่มหายห่วงเรื่องที่เจ้าเหมียวจะต้องฝืนตัวเอง
อย่างอดหลับอดนอนเพื่อดูแลเพื่อน ๆ แบบนั้นล่ะนะ (จากมุมมองของเค้าล่ะนะ =w=)

แถมช่วงนี้ก็นอนเป็นเวลาด้วยล่ะค่า ^^
นอน 8 ชั่วโมงเต็มอิ่มด้วยล่ะะ >:3

แบบนี้ก็ถือว่าหายห่วงได้สุด ๆ เลยล่ะค่า ( ´ ▽ ` )

แต่ว่านะ
ก็ยังคงคิดถึง และเป็นห่วงอยู่เสมอนั่นแหละค่า ( ᵔ ⩊ ᵔ )

Tuesday, January 13, 2026

ตื่นมาแบบสดชื่นสุด ๆ เลยล่ะค่า ^^

 วันนี้ลองสวมชุดจิ้งจอกนอนดู
มันมีฮูดด้วยแหละ ก็เลยปิดตาตอนนอนได้ด้วยย
แถมยังช่วยลดเสียงรถที่ขับอยู่นอกห้องได้ด้วยล่ะ =w=
(เสียงรถจากไมค์แฟนนี่ไม่มีปัญหาหรอกค่า
แต่ว่าเสียงรถข้างหน้าต่างเค้าเนี่ย นึกว่าอยู่ข้างสนามแข่งซะอีกค่ะ (@_@)

เมื่อวาน ตื่นมาเปิด SNS เล่น ๆ
ก็พบว่า McDonald's วาด Storyboard ของ Bad Apple ที่มีความเกี่ยวข้องกับ McDonald's คล้าย ๆ กับว่าจะร่วมมือกันทำโฆษณาชุดใหม่เลยล่ะค่า

พอเลิกงานเมื่อวาน เค้าก็ไม่นึกว่าโฆษณาจะเผาขนาดนั้นล่ะนะ (โดยเฉพาะตอนดิปซอส)
แต่ว่าที่รักเค้าก็เฮฮาดีล่ะค่า ^^
แค่นั้นเค้าก็มีความสุขแล้วล่ะค่า :3